Home Artenistas Artenistas 30.5.2014

Artenistas 30.5.2014

by admin
8 views

Φωτογραφίζοντας σα να ζεις (2)
του Παναγιώτη (Τάκη) Παπαθεοδωρόπουλου

Θυμάσαι, σου έλεγα προχθές για την προτεραιότητα ταχύτητας. Για την άξια του χρόνου στην φωτογραφία. Μα θα μου πεις στην φωτογραφία ο χρόνος παγώνει και θα έχεις δίκιο. Όμως είναι αμείλικτος στην λήψη και παίζει παιχνίδια παράξενα αφήνοντας ή κρύβοντας τα σημάδια του στην εικόνα.

Θυμήθηκα έναν σταθμό.
Σκοτεινός, όπως όλοι οι σταθμοί είχε την μελαγχολική μυρωδιά των τόπων που οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Εκεί που τους αποχαιρετισμούς τους νοιώθεις ήδη να έχουν συμβεί λίγο πριν και βαραίνουν στα υγρά ματιά τους ή τους βλέπεις να ξετυλίγονται μπροστά σου με μια αδέξια βιαστική αγκαλιά. Τόσο βιαστική που στην φωτογραφία φαίνονταν σαν φαντάσματα, διάφανες φιγούρες που πίσω τους έβλεπες τα πρωτοσέλιδα του τύπου κρεμασμένα στα μανταλάκια. Ή δεν φαίνονται καθόλου.

Μόνο μερικά νέα ζευγάρια που ζούσαν τον πρώτο τους αποχαιρετισμό με ένα αργό μακρόσυρτο φιλί, και δεν ήξεραν ακόμα πως όταν μαζεύονται πολλοί βαραίνουν περισσότερο και από τις αποσκευές που χάνονται στις καταπακτές του λεωφορείου φαίνονταν καθαρά ακουμπισμένα απόμερα σε βρώμικους τοίχους.

Ούτε καν οι χαρούμενοι ταξιδιώτες καταγράφονταν. Αγκαλιάζονταν και φιλιούνταν με όσους τους περίμεναν όμως έφευγαν βιαστικά από τον σταθμό πριν ακόμα η παρουσία τους γράψει στην φωτοευαίσθητη επιφάνεια.

link: http://panpapath.blogspot.gr/p/blog-page.html

Σχετικά θέματα